എവിടെയാണ് നീ ..

ഏതു വനാന്തരങ്ങളിലേക്കാണ് 
മനസ്സിന്റെ കടിഞ്ഞാണും 
പൊട്ടിച്ച് പ്രണയമെന്ന കറുത്ത 
കുതിര പാഞ്ഞൊളിച്ചത് ...

പൊയ് പോയ നല്ല നാളുകളുടെ 
തളിരില തുമ്പും അയവിറക്കി 
ഒരു വേള , ആ കറുത്ത കുതിര 
ഏതെങ്കിലും ലായത്തില്‍
കുളംമ്പടിക്കുന്നുണ്ട് എന്നെങ്കിലും 
അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍..

കിനാവിന്റെ ചാരത്ത്

സ്നേഹ ചിരാത്

ജവാന്റെ മകൻ

വരച്ചു തീർത്ത ഭാരത മാതാവിന്റെ ഉച്ചിയിലെ മുല്ല പൂവുകൾക്ക് ചുവപ്പ് നിറം ചാലിച്ചു. ത്രിവർണ്ണ പതാകയുമേന്തി നില്ക്കുന്ന സ്ത്രീ രൂപത്തിൽ പെൻസിൽ കൊണ്ടു മിനുക്കിയെടുത്ത അതേ വരണ്ട ചിരിയായിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ .
മുള്ളൻ പന്നിയുടെ മുള്ളിൽ കടഞ്ഞെടുത്ത പെയിന്റിംഗ് ബ്രഷ് മട്പോടെ ഗ്ളാസ്സിലെ വെള്ളതില്ലിട്ടു പതിയെ കാവി പൂശിയ പഴയ നിലത്തു നിന്നും എഴുനേൽ ക്കുമ്പോൾ കണ്ടു , എന്റെ ഭാരത മാതാവിലേക്കും തുറിച്ചു നോക്കി അല്പം ദൂരെ ചൂരൽ കസേരയിൽ
കഷണ്ടി തലയിലൂടെ വിരലുകളോടിച്ച് ...
ഭാരത മാതാവിന്റെ ഉച്ചിയിലെ മുല്ല പൂവുകളിൽ ഞാൻ ചാലിച്ച അതേ നിറം ആ കണ്ണുകൾ ഏറ്റു വാങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കാൻവാസിലെ മുല്ല പൂവുകൾക്ക് വെള്ള നിറം ചാലിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാൻ .
പുതുതായി രണ്ടു വെള്ള മുല്ല മൊട്ടുകൾ കൂടി എന്റെ ബ്രഷിലൂടെ തിടുക്കത്തിൽ ഭാരത മാതാവിന്റെ തലയെ അല്ങ്കരിച്ചപോൾ , ആ കണ്ണുകളിലെ ചുവപ്പ് നിറം മായുന്നതും ഒരു ചെറു നിശ്വാസത്തോടെ കസേരയിലേക്ക് ചായുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു.

ഈയിടെ ഉറക്കത്തിന്ടയിൽ കവിത വന്നു മുട്ടി വിളിക്കുന്നു. ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ ആാ.. രാവിലെ എഴുതാമെന്നു കരുതും. രാവിലെ എണീറ്റ മുതൽ ആ ദിവസം തീരുന്ന വരെ എത്ര ആലോജിചാലും ആ വരികൾ മനസ്സിലേക്ക് തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്നാൽ പിന്നെ അങ്ങിനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി തലയിണക്കടിയിൽ ഒരു നോട്ടു ബോക്കും പേനയും വെച്ചാണ് ഇന്നലെ കിടന്നത് തന്നെ.
ദെ.. കിടന്നു രണ്ടു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു കാണും അവൾ വന്നു മുട്ട് തുടങ്ങി. നമ്മുടെ കവിത. മുട്ട് അതി കഠിന മായപ്പോൾ ... സിനിമയിൽ നായകന് ശബ്ദ മുണ്ടാക്കാതെ പില്ലോക്കടിയിൽ നിന്നും തോക്കെടുക്കന്ന പോലെ പതിയെ പേനയും കിത്താബും എടുത്തു. പിന്നെ ഒന്ന്നും ചിന്തിച്ചില്ല.
കിടക്കയിൽ കിടന്നു തന്നെ എഴുത്തോടെഴുത്തു. അവസാനം പേന ഞാൻ പറയുന്നത് കേള്ക്കാതെ ബെഡ് ലേക്ക് ഇറങ്ങി എഴുതാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ , നാളെ FB യിൽ കിട്ടുന്ന ലൈക്കുകളും സ്വപനം കണ്ടു ഞാൻ ഉറങ്ങി.
രാവിലെ ഉണര്ന്നു നോട് ബുക്കിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണ് തള്ളി പോയി. ഉറക്ക പിച്ചിൽ ഇന്നലെ രാത്രി എഴുതിയ രൂപവും ഭാവവും ഇല്ലാത്ത ഒരായിരം വാകുക്കളെന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നു. ഈ വരികൾ ഒരു കവിത പോലെ തോനിചില്ലന്കിലും എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നുമായിരുനില്ല എഴുതിയ എനിക്ക് പോലും വായിക്കാൻ പറ്റാത്ത മലയാളവുമായി യാതൊരു പുല ബന്ധം പോലും ഇല്ല്ലാത്ത പുതിയ ഒരു ലിപി .
NB: ഇത് ബംഗാളിയോ നേപ്പാലിയോ ഫിലിപിന്സു കാരുടെ താഗാലുവും അല്ലാന്നു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഇന്നാട്ടുകാരോട് കാണിച്ചു കൊടുത്ത് ഉറപ്പു വരുത്തിയിട്ടുണ്ട് ... 
എന്നെ സമ്മതിക്കണം അല്ലെ..

നഷ്ട വസന്തം

നഷ്ട വസന്തം
നഷ്ട വസന്തത്തിന്റെ 
ചിറകിലേറി 
ഭൂത കാലത്തിലേക്ക് 
പറക്കണമെനിക്ക് 
അവിടെ,
വാഗ് ശരങ്ങളേറ്റ് 
പിടഞ്ഞു വീണ 
ഹൃദയത്തിന്റെ 
പാതി ഇപ്പോഴും 
തേങ്ങുന്നുണ്ടോന്നു നോക്കി 
മടങ്ങണമെനിക്ക് ..

കുമിള